Çok küçük yaşta öğretirler sevmeyi... İnanın derler,

 korkmayın!  Çekinmeden bağlanın...

 Ama hiçbir zaman açık seçik bildirilmez; bu sevgi,

 bu aşk dünyevi mi olmalı semavi mi?

 Büyür olgunlaşır ve hatalar yapmaya başlarsın,

uzun yıllar geçer aradan... Savaşırsın hayatla adeta...

Beyaz beyaz gölgeler vardır o kömür karası saçlarının

arasında artık... ''Ah''edersin her aynaya bakışında...

Çünkü yaşlanmışsındır artık, ama yanlışı da doğruyu da

öğrenmişsindir. Bu zamana kadar dünyalık sevdaların

peşine düşen ''sen'' birden bire kendini bir uçurumdan

aşağıya atmışlığının farkına varmışsındır. Aşkı yüreğinde

aramalı insan, çünkü Rabb' i ile arasında ki bağları

dünyalık işlerin peşinden koşarken sağlamlaştıramaz.

Hayat belki yakasını bırakmaz insanın, inanırım doğrudur,

ama nefsini çek ki aradan, yaklaşsın sana Yaradan...Yaşam

şartları ancak insanın nefsini kamçılar; eşi, çocukları, işi,

akrabaları, dostları ...v s. ama bunların  hepsi bir sınav sebebidir.

Rabb' im bir sınavda olduğumuzu unutturmasın kardeşlerim.

Bizler uçurumdan düşmeden tutsun elimizden, unutturmasın

kendini bizlere… O'nun yolunda olalım, O'nun uğrunda

bulunalım ki bizleri yalnız bırakmasın...